Als je haar ziet, kun je er niet omheen. Echt met geen mogelijkheid. Het wemelt namelijk van de tatoeages en de piercings bij Jessica. Ze is een levend schilderij dat met de nodige blingbling is verfraaid. Ik hou ervan. Van deze vrouw zijn er geen dertien in een dozijn. ‘Ben je qua uiterlijk altijd al zo uitgesproken geweest?’ Ik moet het haar vragen. Ze graaft wat in haar geheugen. ‘Ja, maar vanaf havo 3 kreeg het pas echt vorm. Ik gaf niets om de populaire muziek uit de hitlijsten. Van black metal ging mijn hart sneller kloppen. Toen ik 14 was, kreeg ik mijn eerste elektrische gitaar. Vier jaar later kwam het eerste bandje voorbij.’ Ze vertelt het allemaal met een grote glimlach om de mond.
Zelf aangeleerd
De meeste gitaarleraren houden niet zo van de muziek die Jessica mooi vindt. ‘Ik heb me het gitaarspelen helemaal zelf eigen gemaakt. Gewoon black metal luisteren en het daarna proberen na te spelen. Dat lukte aardig. Op mijn 30e heb ik pas mijn liefde voor de basgitaar ontdekt. Dat is nu ongeveer 8 jaar geleden. Ik ben nog steeds bassist in die band.’ Een leven zonder muziek kan ze zich nauwelijks voorstellen. En dan hebben we het over die keiharde muziek. ‘Ik heb in Leeuwarden de opleiding Media & Entertainment Management afgerond. Daarna ben ik letterlijk de muziekindustrie ingerold.’ Op 24-jarige leeftijd kreeg ze een baan als assistent publisher bij Nanada Music in Hilversum van Willem van Kooten. Ach, als je toch ergens moet beginnen…
De droombaan
In 2016 kwam haar droombaan voorbij. Ze weet het nog als de dag van gisteren. ‘Ik zag dat ze bij platenmaatschappij Season of Mist een promotiemedewerker zochten. Bij dit platenlabel ligt de focus op metal en extreme muziek. Daarom moest ik van mezelf naar deze functie solliciteren.’ Ze werd het net niet en baalde als een stekker. Gelukkig werd ze een jaar later weer gebeld. ‘We hebben vorig jaar op het verkeerde paard gewed en willen jou heel graag aannemen als je deze job nog steeds ziet zitten.’ Dat was niet tegen dovemansoren gezegd. Haar ogen glinsteren als ze begint te vertellen. ‘Ik heb daar uiteindelijk 7 jaar gewerkt. Ik eindigde als hoofd van de promotieafdeling. We deden echt van alles. Van het regelen van interviews met artiesten voor muziektijdschriften, berichten plaatsen op social media en het bijhouden van een digitaal platform tot het inschakelen van influencers. Een mooiere leerschool kon ik me niet wensen.’
Haar eigen weg
De werkdruk bij Season of Mist was enorm. Daardoor bleek het toch niet haar droombaan te zijn. Jessica kreeg lichamelijke klachten. ‘Ik heb een aantal maanden met een burn-out thuisgezeten. In 2023 was de koek wat mij betreft echt op. Ik heb toen een fantastische beslissing genomen. Gewoon lekker voor mezelf beginnen. Dan kan ik bepalen welke muziek ik wil promoten en welke klanten ik wil bedienen zonder dat er iemand in mijn nek zit te hijgen.’ Ze heeft er nog geen moment spijt van. ‘Ik heb één grote klant in het Verenigd Koninkrijk en daarnaast wat kleinere bands, die van mijn diensten gebruikmaken. Op het gebied van promotie regel ik alles voor die artiesten. Soms ga ik zelfs 4 weken mee op tournee in Europa om de merchandise voor ze te verkopen. Het is zo leuk om te doen.’
Het Ondernemershuis
Sinds 1 augustus 2026 is ze ‘huurder’ in het Ondernemershuis Kampen. Ze vindt het heerlijk. ‘Ons huis is wat te klein om er lekker te kunnen werken. Ik kom hier ongeveer 2 dagen per week en kan me helemaal focussen op mijn werk. Ik ben vaak de laatste die binnenkomt en de eerste die naar huis gaat. Ik pak een kop koffie, doe mijn oortjes in en ga lekker aan de slag. Na 6 uren hyperfocussen zit mijn werkdag er wel op.’ Zo kan het dus ook bij het Ondernemershuis. Iedereen bepaalt hoeveel dagen en op welke manier de flexibele werkplek wordt ingevuld. Ga er maar eens kijken als je geïnteresseerd bent. Misschien zit ze er wel. Dit levende schilderij met haar mooie verhalen. Deze leuke ‘collega’ krijg je er voor hetzelfde geld bij. En ik garandeer je… da’s mooi meegenomen!
